Nakaz zapłaty wydawany był bez rozprawy, a odpis pozwu doręczano pozwanemu dopiero wraz z nakazem. W nakazie są orzekał, że pozwany ma w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu zaspokoić roszczenie powoda w całości wraz z kosztami albo wnieść w tym terminie sprzeciwArt. 477 kpc z 1930 r.. Prawomocny nakaz zapłaty miał skutki prawomocnego wyrokuArt. 484 kpc z 1930 r..
Wydanie nakazu nie było możliwe, jeżeli jedna z poniższych okoliczności występowała choćby co do części nakazu: roszczenie nie nadawało się do rozpoznania w postępowaniu upominawczym lub w ogóle w procesie cywilnym, z samej treści pozwu wynikało, że roszczenie jest bezzasadne, zaspokojenie roszczenia zależało do spełnienia świadczenia wzajemnego, miejsce pobytu pozwanego nie było znane lub doręczenie mu nakazu nie mogło nastąpić w krajuArt. 482 § 1 kpc z 1930 r..
Odmowa wydania nakazu zapłaty miała miejsce również, jeżeli jedna z powyższych okoliczności zachodziła choćby co do części roszczenia lub przeciwko jednemu ze współpozwanychArt. 482 § 2 kpc z 1930 r.. Od odmowy wydania nakazu nie przysługiwało zażalenie, jednak powód mógł w ciągu miesiąca żądać skierowania sprawy do zwykłego postępowania. Brak takiego żądania nie pozbawiał powoda prawa do ponownego wytoczenia powództwaArt.