Izabela Łęcka – postać literacka, jedna z pierwszoplanowych bohaterek polskiej powieści Lalka (1890) Bolesława Prusa. Jest dwudziestopięcioletnią córką zubożałego arystokraty Tomasza Łęckiego i obiektem miłości głównego bohatera utworu, Stanisława Wokulskiego. Wychowana w przekonaniu o wyższości własnej warstwy społecznej, początkowo odrzuca możliwość związku z Wokulskim ze względu na jego pochodzenie, a następnie zgadza się na zaręczyny z nim, przede wszystkim ze względów praktycznych.
Postać Łęckiej jest istotnym elementem prusowskiej krytyki arystokracji. Bohaterka żyje w świecie konwenansów, wyobrażeń literackich i estetycznych oraz hierarchii społecznych, pozostając w znacznym stopniu oderwana od praktycznych problemów rzeczywistości. Jej relacja z Wokulskim stanowi jedną z głównych osi fabularnych Lalki i przyczynia się do kryzysu oraz upadku planów życiowych bohatera. Izabela bywa interpretowana jako przykład femme fatale, a także jako jedna z możliwych realizacji tytułowego motywu – „lalki”. W późniejszych interpretacjach literaturoznawczych zwracano również uwagę na jej uprzedmiotowienie przez męskie spojrzenie oraz przedstawienie jej jako postaci ukształtowanej przez społeczne i literackie konwencje.