Francesco Onofrio Manfredini (ur. 1684 w Pistoi niedaleko Florencji, zm. 1762 tamże) – włoski kompozytor i skrzypek późnego baroku.
Manfredini uczył się śpiewu w chórze, a sztuki gry na skrzypcach w szkole skrzypcowej przy katedrze San Petronio w Bolonii. Jego nauczycielami byli kompozytorzy: Giuseppe Torelli, Girolamo Laurenti i Giacomo Antonio Perti. Jako wykształcony muzyk przyjął posadę w Ferrarze. W roku 1711 spotkał w Wenecji księcia Monako, Antonia I Grimaldiego, u którego pracował przez szesnaście lat. Dedykował mu swój op. 3. W 1727 wrócił do Pistoi, gdzie został kapelmistrzem katedry San Filippo.
Jego synami byli kompozytor i śpiewak-kastrat i kompozytor Vincenzo Manfredini (1737–1799).
Pozostały po Manfredinim 43 dzieła, przy czym uważa się, że większa jeszcze cześć jego kompozycji została zniszczona (wziąwszy pod uwagę, że tworzył aż do śmierci w wieku 78 lat). Nadal w rękopisie pozostają liczne jego kompozycje.
Dzieła 2 Oratoria w Bolonii Święty Filip Nereusz tryumfujący (S.