poprzez praktykę dzogczenSogjal Rinpocze, Tybetańska księga życia i umierania, Wydawnictwo EM, Warszawa 1997Longchen Rabjam, Tulku Thondup, The Practice of Dzogchen, Snow Lion Publications, 2002, .
Interpretacja Ireneusza Kani Ireneusz Kania, polski tłumacz i tybetolog, dokonał pierwszego przekładu Tybetańskiej Księgi Umarłych bezpośrednio z języka tybetańskiego na język polski w 1984 roku. W swoim wprowadzeniu do tego tłumaczenia podkreślał, że choć tekst ten był już znany w Polsce za sprawą wcześniejszych przekładów z języka angielskiego, jego wersja opiera się bezpośrednio na oryginale tybetańskim, co pozwala na głębsze zrozumienie treści i kontekstu dzieła.
Kania zaznaczał, że jego tłumaczenie ma charakter literacki i nie było przygotowywane z myślą o praktyce buddyjskiej. Niemniej, poprzez swoje opracowanie, starał się przybliżyć polskiemu czytelnikowi duchowy i filozoficzny wymiar tego tekstu, ukazując go jako przewodnik po stanach świadomości po śmierci oraz jako źródło refleksji nad naturą umysłu i rzeczywistości