Praca naukowa W 1946 odbył w Warszawie przewód habilitacyjny na podstawie pracy Wpływ ułożenia głowy i szyi na kształtowanie się czaszki płodów końskich i płynące stąd wskazania dla rozwiązywania ciężkich porodów u klaczy. W 1947 uzyskał tytuł docenta położnictwa zwierząt. Prowadził z tego zakresu wykłady zlecone. W latach 1948–1953 był konsultantem Ministerstwa PGR do spraw niepłodności klaczy. W 1950 został kierownikiem Katedry Położnictwa i Patologii Rozrodu Zwierząt (od 1952 w strukturze Wydziału Weterynaryjnego SGGW). W 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1965 – profesora zwyczajnego. Za swą działalność naukowo-dydaktyczną i społeczno-zawodową był wielokrotnie odznaczany i nagradzany. Jego dorobek naukowy i publicystyczny obejmuje 110 pozycji.
Działalność organizacyjna W latach 1956–1958 był prodziekanem, a następnie w latach 1958–1960 dziekanem Wydziału Weterynaryjnego SGGW. W latach 1962–1965 pełnił funkcję prorektora ds. nauki SGGW. Był zastępcą redaktora naczelnego Życia Weterynaryjnego, a w 1955 i 1957 prezesem Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych. Członek Komitetu Nauk Weterynaryjnych PAN.
Uhonorowanie Odznaczony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.