pod tą postacią miał się pojawić na Ziemi około 3000 lat p.n.e. (według opisu w Mahabharacie). Pojawił się on wówczas w Trzech Osobach (ekspansjach): jako Kryszna, Balarama i Subhadra.
Kryszna jest najwyższym celem miłości i jednocześnie wiecznym źródłem miłości. Odwzajemnia uczucia do niego skierowane i wyzwala dusze, które go szczerze i bezinteresownie kochają (celem duszy nie powinno być samo wyzwolenie, tylko bezgraniczna i bezwarunkowa miłość do Boga). Związek Kryszny z Radhą reprezentuje nieprzemijającą wzajemną miłość między Bogiem i duszą.
Kryszna jest „źródłem wiecznej przyjemności”, ponieważ nawet najmniejszy kontakt z bogiem przynosi duszy ukojenie. Stąd wezwanie do intonowania świętych imion Boga, a zwłaszcza Maha Mantry, które mają wznosić duszę ponad uzależnienia materialne i zbliżać do Boga. W odróżnieniu od kontrowersyjnych i przemijających przyjemności świata materialnego, miłość do Boga jest źródłem przyjemności trwałej i dającej nieprzemijające skutki.
dusza jest jednocześnie tożsama z Bogiem i różna od Boga;