Od lipca 1919 r. S. Delwig był attaché wojskowym przy poselstwie Ukraińskiej Republiki Ludowej w Rumunii. W lutym 1921 r. wszedł w skład Wyższej Rady Wojskowej URL. W sierpniu tego roku mianowano go generałem pułkownikiem. Po 1921 r. pozostał na emigracji w Rumunii. Pracował jako inżynier w Bukareszcie i Codlea. W 1944 r. wyjechał do Egiptu, gdzie zmarł. Odznaczony m.in. Orderem Świętego Stanisława, Orderem Świętego Włodzimierza III klasy, Orderem Świętego Jerzego IV klasy, Szablą Świętego Jerzego.
Linki zewnętrzne Biografia Serhija Delwiga Kolejna biografia Serhija Delwiga
Bibliografia Дельвіг Сергій Миколайович [w:] Енциклопедія історії України, t. 2, pod red. Walery Smolyj, Kijów 2004, Jarosław Tinczenko, Офицерский корпус армии Украинской Народной Республики, Kijów 2007
Kategoria:Emigracja ukraińska Kategoria:Generałowie Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Generałowie porucznicy armii Imperium Rosyjskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Symona Petlury Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Bronią Złotą Kategoria:Komandorzy Legii