Numata umieścił zakrzywiony film wewnątrz ust pacjenta między zębami a językiem, zaś lampa poruszała się, podobnie jak dzisiaj, wokół głowy pacjenta.
W 1948 Yrjö Veli Paatero opracował metodę stosowaną do dziś, to znaczy z lampą i kliszą ustawionymi zewnątrzustnie i obracającymi się razem wokół głowy pacjenta.
W latach 60. wprowadzono na rynek pierwszy pantomograf (Panorex firmy S. S. White and Company).
Do polskich pionierów pantomografii zalicza się radiologa Ernesta Matuszka.
Wykonanie thumb|Wykonanie pantomogramu zewnątrzustnego metodą tradycyjną Wykonanie pantomogramu jest bezbolesne i trwa około kilkunastu do dwudziestu sekund.
Pantomogram wewnątrzustny Metoda rzadko stosowana. Przez niektórych nazywana jedynie rtg panoramicznym dla odróżnienia od pantomogramów zewnątrzustnych. Lampę rentgenowską umieszcza się wewnątrz jamy ustnej pacjenta. Zdjęcia łuków górnego i dolnego wykonuje się oddzielnie. Pacjent przytrzymuje zakrzywioną kliszę, która przylega do twarzy odpowiednio w okolicy nosa lub bródki (w zależności od badanego łuku zębowego). Możliwe jest również zdjęcie lewych lub prawych połówek obu łuków naraz.