Wybory parlamentarne w Polsce w 1935 roku – pierwsze wybory parlamentarne po wejściu w życie konstytucji kwietniowej przeprowadzone 8 i 15 września 1935 roku.
Funkcję generalnego komisarza wyborczego pełnił Stanisław Giżycki.
Wybory odbyły się na mocy nowej ordynacji z 8 lipca 1935 roku. Zmieniała ona całkowicie metodę wyborów: zamiast systemu proporcjonalnego wprowadzono większościowy (w każdym okręgu wybierano po 2 posłów z co najmniej 4 kandydatów), a możliwość zgłaszania kandydatów ograniczono jedynie do specjalnych zgromadzeń złożonych z osób nominowanych przez lokalne warstwy rządzące, przedsiębiorców i związki zawodowe.
Liczbę posłów zmniejszono do 208, senatorów zaś do 96, z czego 1/3 miała być wyznaczana przez prezydenta.
Głosowanie zostało zbojkotowane przez partie nastawione opozycyjnie wobec rządzącej sanacji (centrolewicę, komunistów, Stronnictwo Narodowe i chadecję), w wyniku czego frekwencja wyniosła 46,6% i była najniższa w historii II Rzeczypospolitej. Najmniej osób głosowało w woj. krakowskim i Warszawie (29.4%), najwięcej – tradycyjnie – na Śląsku i Kresach Południowo-Wschodnich (Tarnopol).