Wątki pedagogiczne i wartościowanie techniki Urbański rozpatrywał eutyfronikę w związku z pedagogiką i wartościowaniem techniki. Jego zdaniem między filozofią techniki, utożsamianą w tym kontekście z eutyfroniką, a pedagogiką występowało pokrewieństwo metodologiczne: obie dziedziny ujmują swoje przedmioty badawcze w kategoriach zależnościowych i mają charakter prakseologiczny. Eutyfronika i pedagogika miały więc służyć nie tylko formułowaniu twierdzeń opisowych, lecz także wyprowadzaniu dyrektyw praktycznych: w pedagogice dotyczących procesów wychowania, a w eutyfronice — „psychoterapii cywilizacyjnej”.
W tym kontekście Urbański pisał o potrzebie pedagogicznej ochrony psychosfery współczesnego człowieka przed procesami życia. Zwracał uwagę, że życie stymulowane szybkimi zmianami w nauce i technice coraz częściej wymaga zachowań „zimnych”, racjonalnych i opartych na kryteriach technicznych, ekonomicznych lub handlowych, podczas gdy decyzje wynikające z osobistych potrzeb, uczuć i wartości odsuwane są na dalszy plan.