W latach 1858–1860 całkowicie przebudowano pałac pod kierunkiem Zygmunta Rospendowskiego. Nadano mu styl neorenesansowy, zaś frontową elewację bogato ozdobiono płaskorzeźbami wykonanymi przez Faustyna Cenglera przedstawiającymi hetmanów: Stanisława Koniecpolskiego, Stefana Czarnieckiego, Pawła Jana Sapiehę, Jana Tarnowskiego; we wnękach postawiono figury Fortuny i Ceres. W tympanonie znalazł się herb Ślepowron (Krasińskich) wraz z rzeźbami dzieci symbolizującymi pory roku.
Od 1857 roku właścicielką Ursynowa była Eliza Branicka, żona poety Zygmunta Krasińskiego, a następnie żona ekonomisty Ludwika Krasińskiego z Krasnego. Po jej śmierci w 1876 roku jej drugi mąż Ludwik Krasiński, pozostawał właścicielem Ursynowa do swojej śmierci w 1895 roku. Po nim pałac należał do ordynata opinogórskiego Adama Krasińskiego, który w roku 1906 podarował Ursynów (wraz z pałacem) Polskiej Macierzy Szkolnej. Od tego czasu mieściły się w budynku siedziby placówek oświatowych. Od 1921 jego właścicielem był hrabia Edward Raczyński. Przekazał on pałac Ministerstwu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.
Od 1956 nieruchomość należy do Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW). Mieści się w nim m.in. rektorat uczelni.