Przez następne wieki udoskonalano stosowane do tego technologie (m.in. metody utrzymywania masy szklanej w jednolitej temperaturze, domieszkowanie surowca, barwienie itp.) i narzędzia (najważniejszym z nich jest tzw. piszczel – długa, cienka rura, której koniec szklarz zanurza w tyglu pieca, „przylepiając” w ten sposób kroplę roztopionego szkła, do której wdmuchuje z drugiego końca powietrze z płuc, cały czas obracając piszczelą i kształtując powstający na jej końcu pęcherz miękkiego szkła). W średniowieczu znano już techniki pozwalające otrzymywać z wydmuchanego pęcherza szkła fragmenty względnie płaskie, nadające się do szklenia okien i witraży.
Produkcja przemysłowa W XIX wieku opracowano technologię prasowania szkła, co spowodowało, że szkło okienne stało się surowcem tanim i powszechnie dostępnym. Uprzemysłowienie metod masowego wytwarzania przedmiotów z wydmuchiwanego szkła o powtarzalnych wymiarach i kształcie (standardowe butelki, szklanki, bańki żarówek itp.) wpłynęło także na obniżenie cen tego rodzaju wyrobów.