W chwili wcielenia do wojska w lutym 1943 roku miał jedynie siedemnaście lat i 9 miesięcy. Przed skierowaniem na front miał obiecać matce, że nikogo nie zabije. Najpierw służył w Bośni, gdzie według przekazów rodzinnych po raz pierwszy miał sprzeciwić się rozkazowi strzelania do cywilów za co miał zostać brutalnie pobity przez dowódcę, a przy kolejnej odmowie został osadzony w areszcie w Kłodzku. Później jako żołnierz został skierowany do Galicji. Jesienią 1944 roku służył w 8. kompanii 1083 Pułku 544 Dywizji Grenadierów stacjonującej w okolicy Jasła i Tarnowa. Według siostry Schimka w czasie swojej służby na Bałkanach i później w Polsce dawał on wielokrotnie przykłady swojego humanitaryzmu, wyniesionego z przekonań katolickich, gdy wielokrotnie odmawiał uczestniczenia w mordowaniu ludności cywilnej. Schimek w czasie służby w Wehrmachcie udawał jedynie, że strzela lub też specjalnie pudłował..