Postaci zamieszkujące jego powieści są napiętnowane sztuką – znajdziemy wśród nich pisarza, aktorkę, malarza, poetę-samobójcę, historyka – dlatego obserwacja ich życia, działań i mechanizmów jest doskonałym pretekstem do rozprawy nad samą sztuką i procesem jej powstawania. Tezza pokazuje, że bodźce twórczego działania mogą być skrajnie różne: od tak szlachetnych jak miłość i poszukiwanie piękna, poprzez próżność, megalomanię, do zawiści czy zwykłej chęci osiągnięcia egoistycznych celów. Często podkreśla też, że życie jest niczym obraz, który należy obserwować z dystansem, z daleka, nie zapominając jednak, że sztuka jest żywa i nie do końca zależna od woli jej twórcy. Głębokie rozważania tematów egzystencjalnych zawsze stanowią doskonałe tło dla precyzyjnie utkanej intrygi, często zabarwionej wątkami takimi jak romans, zbrodnia czy niewyjaśnione tajemnice z przeszłości bohaterów. Akcja powieści Tezzy jest zawsze wartka i zajmująca. Czasem przypomina strony scenariusza, który nie pozwala ani na chwilę oderwać się od lektury i zawsze pozostawia niedosyt oraz pragnienie sięgnięcia po kolejną książkę tego autora.