Teatr epoki poszedł bowiem w odrobinę innym kierunku. Jego szczytowe osiągnięcia w postaci twórczości Williama Szekspira, czy Lope de Vegi swoje źródło miały w twórczości rodzimej, wywodzącej się z tradycji średniowiecznej i według Juliana Krzyżanowskiego jedynie „ogrzanej słońcem Renesansu”.
Doczekała się za to „Odprawa...” już w czasach najnowszych pogłębionej analizy, a niezwykle bogaty stan badań obejmuje prace literaturoznawców nie tylko polskich, ale również zagranicznych. Ci drudzy, głównie z krajów zachodnich, skrytykowali przede wszystkim statyczność utworu. Kolejną wadą jest unikanie przez Kochanowskiego wyzwań, jakie według nich niosłoby podjęcie przez autora wątków autentycznie dramatycznych (np. konflikt na linii Parys i Helena a zbiorowość trojańska). Badacze zarówno polscy, jak i zagraniczni, zgodni są jednak, że ewentualne mankamenty utworu Kochanowskiego wynikają głównie ze skąpej tradycji polskiego renesansowego dramatopisarstwa i z faktu, że domeną autora była przede wszystkim liryka. Wszyscy zarazem podkreślają, że „Odprawa posłów greckich” była owocem nie tylko wielkiego talentu, ale przede wszystkim głębokiej kultury i erudycji autora.