Epizody II, III i V poprzedzone są śpiewem chóru.
Ponieważ los Troi decyduje się w starciu dwóch skrajnie odmiennych postaw obywatelskich, demagogicznej, nastawionej na zaspokojenie własnych potrzeb (Parys) oraz rozważnej, mającej na uwadze przede wszystkim dobro państwa (Antenor), cała społeczność trojańska uznawana jest za głównego bohatera tragicznego. Z kolei zawierający wzmiankę o uwięzieniu Heleny prolog, a także będące obrazem przyszłych wydarzeń, „widzenie” Kasandry sprawiają, że pomimo ograniczeń formalnych, tłem utworu staje się cała rozległa historia trojańska.
„Odprawa posłów greckich” a poetyka renesansowa Tym co różniło ludzi renesansu od przedstawicieli wieków wcześniejszych był ich szczególny (kreatywny) zachwyt nad pozostałościami kultury antycznej. Był to zarazem jeden z tych powodów, dla których twórcy tego okresu większość swoich wysiłków koncentrowali na tworzeniu dzieł świetnością dorównujących utworom klasycznym. Ponieważ w ich przekonaniu najwybitniejszym osiągnięciem starożytnej dramaturgii była tragedia, działalność dramatopisarska w tym czasie rozgrywała się na dwóch płaszczyznach.