Pierwsze obszerne badania geograficzne Uralu zostały ukończone na początku XVIII wieku przez rosyjskiego historyka i geografa Wasilija Tatiszczewa na polecenie Piotra I. Jeden z pierwszych naukowych opisów został opublikowany w latach 1770-71. W ciągu następnego stulecia region ten był badany przez geologów Aleksandra Karpińskiego, Rodericka Murchisona i , botanika Porfirego Kryłowa, zoologa , paleontologa i przyrodnika Alexandra von Humboldta. W 1845 Murchison, który według Encyklopedii Britannica „w 1841 r. sporządził pierwszą mapę geologiczną Uralu” opublikował wraz z de Verneuilem i von Keyserlingiem Geologię Rosji w Europie i na Uralu.

Pierwsza kolej przez Ural połączyła Perm z Jekaterynburgiem przez Czusowoj, Kuszwę i Niżny Tagił (1878). W 1890 r. linia kolejowa połączyła Ufę z Czelabińskiem przez Złatoust. W 1896 roku odcinek ten stał się częścią Kolei Transsyberyjskiej. W 1909 roku przez Kungur przebiegała kolejna linia kolejowa łącząca Perm z Jekaterynburgiem, będąca częścią Trasy Syberyjskiej. Ostatecznie zastąpiła ona odcinek Ufa – Czelabińsk jako główna magistrala Kolei Transsyberyjskiej.

Najwyższy szczyt Uralu, Narodnaja (wysokość 1.895 m), został zidentyfikowany w 1927 r.