Pomiędzy styczniem a kwietniem 1894 roku prace na stanowisku prowadził Vincent Scheil we współpracy z Bedry Bejem z Muzeum w Konstantynopolu. Na północ od ziguratu Scheil odkrył szereg domów, a w jednym z nich tekst wzmiankujący kapłankę (nadītum) boga Szamasza o imieniu Narubta. To właśnie na tym obszarze niemal wiek później archeolodzy iraccy odkryli budowlę, która według wszelkiego prawdopodobieństwa była „klasztorem”. Scheil, oceniając wyniki prac w dzielnicy świątynnej za skromne, przeniósł swe wykopaliska do dzielnicy mieszkalnej, gdzie odkrył szereg domów, głównie z okresu starobabilońskiego. Ok. 30 lat później Andrae i Jordan odwiedzili stanowisko i ukończyli rozpoczęte przez Rassama plany obszaru wokół ziguratu. W latach 1972–73 Belgijska Ekspedycja Archeologiczna w Iraku przeprowadziła badania sondażowe na terenie wału ziemnego otaczającego stanowisko. Wcześniejsze wykopaliska na sąsiednim stanowisku Tell ed-Der pokazały, że znajdujący się tam wał ziemny powstał w wyniku pokrycia ziemią stojącego tam wcześniej muru miejskiego zbudowanego z cegły mułowej. Wykopy sondażowe w Sippar odkryły istnienie bardzo podobnej konstrukcji ziemnej.