Najstarsza tabliczka (z listą własności świątynnej z Nippur) pochodzi z 7 roku panowania Adad-apla-iddiny (1061 rok p.n.e.). Najpóźniejsza tabliczka w kolekcji datowana jest na pierwszy rok panowania króla perskiego Kambyzesa (529 rok p.n.e.). Niedługo później, na pocz. V w. p.n.e., wszelka działalność w świątyniach w Sippar ustaje.
„Klasztor” w Sippar W okresie starobabilońskim Sippar znane było z jego gagûm („klasztoru”), gdzie mieszkały nadītum – kapłanki boga Szamasza. Kodeks Hammurabiego wspomina nadītum żyjące zarówno na terenie „klasztoru”, jak i poza nim. Wiele z nadītum pochodziło z bogatych rodzin i wydaje się, iż istniała tradycja wśród królów z dynastii starobabilońskiej, by jedną ze swych córek poświęcić bogu Szamaszowi, co jasno świadczy o prestiżu jakim cieszył się „klasztor” w Sippar. Na północny zachód od ziguratu, tam gdzie Scheil znalazł tekst nadītum Narubty, archeolodzy iraccy odkryli bardzo wyraźny system wąskich, równoległych ulic. Ulice te umożliwiały dostęp do szeregu małych, połączonych ze sobą domów, zwykle składających się tylko z dwóch pomieszczeń. Taka organizacja przestrzenna może wskazywać, że budynki te to właśnie znany z tekstów „klasztor” kapłanek nadītum.
Świątynie w Sippar Lista najważniejszych świątyń w Sippar znanych ze wzmianek w tekstach klinowych: