thumb|Włócznia Świętego Maurycego – broń ceremonialna, którą uznawano za symbol władzy cesarzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego Otton III (ur. czerwiec/lipiec 980 w Kleve, zm. 23 lub 24 stycznia 1002 roku w Falerii) – władca niemiecki z dynastii Ludolfingów. Król Niemiec od 983 roku, cesarz rzymski od 996 roku. Syn Ottona II i Teofano, księżniczki bizantyjskiej.
Otton III był zwolennikiem idei odnowienia Cesarstwa Rzymskiego, w której polityka podporządkowania Kościoła państwu wiązała się z koncepcją jedności chrześcijańskiej. Uniwersalnej władzy cesarskiej miały być poddane: Germania, Italia, Galia oraz Sclavinia (Słowiańszczyzna). Podczas swojego panowania kilkakrotnie rozprawiał się z rzymską opozycją Krescencjuszów, mianował na papieży Grzegorza V i Sylwestra II, a podczas zjazdu gnieźnieńskiego uniezależnił Polskę od kościelnej władzy Niemiec.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Jako dziecko jeszcze za życia ojca został namaszczony na przyszłego króla Niemiec 25 grudnia 983 roku w Akwizgranie. W trakcie ceremonii koronacyjnej miał pojawić się poseł, który obwieścił śmierć Ottona II. Koronacja nie gwarantowała bezproblemowego przejęcia władzy.