Bhakti (jako emocjonalne oddanie) najsilniej i najwcześniej kwitło na południu Indii, w Tamil Nadu. Najintensywniejszy okres ich rozwoju na tych terenach przypada na VII-IX w. Wówczas rozwijała się poezja bhaktyjska tworzona w językach południowoindyjskich. Jej autorami byli wybitni poeci: dwunastu alwarów (wisznuickich poetów czczących Wisznu, a szczególnie dwie z jego inkarnacji: Krysznę i Ramę) oraz sześćdziesięciu trzech najanmarów (śiwaickich poetów sławiących Śiwę). Pojawiły się także przekłady świętych tekstów hinduizmu (dotychczas dostępnych jedynie w sanskrycie) na indyjskie języki lokalne. Później ruchy bhakti pojawiły się na Dekanie i wreszcie dotarły do Indii Północnych, gdzie rozwijały się od ok. XII do XVII w. Szczególnie przejawiały się w postaci literatury dewocyjnej tworzonej przez osoby takie jak np. Mira Bai.
W średniowieczu (w drugim milenium ery chrześcijańskiej) bhakti otrzymało podbudowę filozoficzną, a to głównie za sprawą filozofów i teologów takich jak Ramanudźa, Madhwa Anandatirtha, Nimbarka, Wallabha, Ćajtanja Mahaprabhu.
Bhakti rozwija się do dziś, jest ważnym elementem życie większości Hindusów. Jego impet nie jest jednak tak silny jak w wiekach XII – XVII.