Wedantyjska filozofia wisznuicka w późniejszym średniowieczu Ramanudźa uważał bhakti do Boga – Saguna Brahmana, w formie jako Wisznu za najdoskonalszą metodę osiągania zbawienia oraz łaski Boga, który jest pełen miłości. Uznał czystą radość płynącą z możliwości pełnego miłości adorowania Boga w niebie za równoznaczne i praktycznie identyczne z mokszą. Nieustanne i idealne bhakti Ramanudźa uznał za najwyższy cel wszelkiej religii czy filozofii.
Madhwa uznawał bhakti razem ze studiowaniem świętych pism hinduizmu za jedyną prawdziwą drogę do Boga, co umożliwia zdobycie jego łaski.
Nimbarka także przykładał dużo wagi do bhakti i uważał je razem z dźńaną za drogę do Boga. Prawdziwe bhakti jego zdaniem polegało na prapatti, czyli całkowitym poddaniu się Bogu.
Wallabha kładł nacisk na bhakti kierowane do Kryszny. Droga bhakit była jego zdaniem najwyższą drogę. Umożliwiało ono zdobycie łaski Boga, która szybko doprowadzała do mokszy.
Ćajtanja Mahaprabhu także przywiązywał bardzo dużo znaczenia do bhakti. Uważał nieustanne, pełne miłości i tęsknoty myślenie o Bogu za prawdziwą drogę do niego. Za świetną ekspresję bhakti uważał sankirtan.
Zobacz też historia hinduizmu
Kategoria:Bhaktijoga Kategoria:Bhaktyzm