W tym celu skontaktował się z czetnickim dowódcą i wojewodą Pavle Đurišiciem, który był komendantem sił czetnickich w Czarnogórze. 22 marca w miejscowości Doboj w Sandżaku doszło do zawarcia wspólnej umowy, na podstawie której P. Đurišić uznał Radę Państwową Czarnogóry za tymczasowy organ rządzący, a jego oddziały zostały przemianowane na Czarnogórską Armię Narodową (Crnogorska narodna vojska) z nim jako operacyjnym dowódcą i S. Drljeviciem jako głównodowodzącym. W zamian S. Drljević miał zapewnić czetnikom bezpieczne przejście do Słowenii. W rzeczywistości było to porozumienie czysto taktyczne. Jednakże kiedy 2 tygodnie później czetnicy próbowali przemaszerować do Słowenii, zostali otoczeni i rozbrojeni przez Chorwatów, którzy podporządkowali ich swojemu dowództwu i skierowali do walki z komunistyczną partyzantką.
Gubernatorzy Niezależnego Państwa Czarnogórskiego Mihajlo Ivanović (formalnie) (17 maja – 23 lipca 1941 r.) Serafino Mazzolini (19 kwietnia – 23 lipca 1941 r.) gen. Alessandro Pirzio Biroli (23 lipca 1941 r. – 13 lipca 1943 r.) Curio Barbasetti di Prun (13 lipca – 10 września 1943 r.) gen. Theodor Geib (10 września 1943 r. – 1 czerwca 1944 r.) gen. Wilhelm Keiper (1 czerwca – 15 grudnia 1944 r.)
Kategoria:Historia Czarnogóry Kategoria:Historyczne państwa czarnogórskie Kategoria:Byłe protektoraty