Pierwszą pracą graficzną Pareckiego, zachowaną do dziś, jest jednak wcześniejszy o kilka lat projekt okładki miesięcznika dla młodzieży gimnazjalnej „Kuźnia Młodych” z 1931 roku.
Debiutował jako fraszkopisarz i rysownik-satyryk w „Cyruliku Warszawskim” w 1932, od 1935 współpracował ze „Szpilkami”, gdzie zamieszczał rysunki satyryczne na tematy zazwyczaj polityczne. Od 1937 podjął współpracę z tygodnikiem „Czarno na Białem”, gdzie w dziale Z teki humoru pojawiały się jego nawiązujące do aktualnych wydarzeń politycznych rysunki oraz karykatury współczesnych polityków. Pisywał także do prasy lewicowej („Lewar”, „Nowa Kwadryga”, „Robotnik”, „Sygnały”), od 1936 był członkiem Grupy Plastyków Warszawskich Czapka Frygijska – organizacji założonej przez Komunistyczną Partię Polski.
Zmobilizowany w związku z wybuchem II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej; po kapitulacji Warszawy przedostał się z terenów zajętych przez Niemców na tereny zajęte przez ZSRR, do Lwowa, gdzie od listopada 1939 rysował karykatury w tamtejszym „Czerwonym Sztandarze”;