Metody traktowania (poprawiania) materiałów gemmologicznych
Celem poprawiania jest zauważalne polepszenie walorów estetycznych poprawianego materiału przez wpływanie na jego konstytucyjne własności, jak barwę, przezroczystość, spoistość, stopień krystaliczności lub przez maskowanie czy usuwanie jego naturalnych niedoskonałości np. otwartych inkluzji, niektórych wtrąceń, rys, łupliwości, pęknięć, ubytków powstałych w czasie eksploatacji obiektu gemmologicznego (np. wyruszeń).
Wyróżnia się traktowanie (poprawianie) pasywne – obejmujące metody nie działające modyfikująco na materię obiektu gemmologicznego, barwienie pasywne – powlekanie powierzchni barwnikiem (barwienie powierzchniowe) lub nasycanie barwnikiem jego wnętrza (barwienie wgłębne). Stosuje się tu różne kąpiele barwiące lub napełnia przestrzenie otwarte substancją barwiącą. Procesy te przebiegają bez reakcji chemicznej z materią obiektu barwionego. Zadaniem kąpieli jest: wzmocnienie barwy lub wytworzenie nowej; zabiegi takie stosuje się względem materiałów porowatych (turkus, lapis-lazuli, agat, chalcedon). W tym celu stosuje się nasączanie barwnymi olejami lub barwnymi substancjami polimeryzującymi. konsolidację – impregnacja substancją wiążącą np. plastikiem, żywicą;