Zielony Pierścień Warszawy (ZPW) (ang. the Green Ring of Warsaw) – to system terenów otwartych (niezabudowanych) otaczających Warszawę. Obejmuje on: pola uprawne, łąki i pastwiska, lasy, sady, ale są to również wody powierzchniowe, i inne obszary nie pokryte zabudową: torfowiska, powierzchnie piaszczyste, czy skaliste. Ważnymi elementami ZPW są: Kampinoski Park Narodowy, Chojnowski Park Krajobrazowy, Mazowiecki Park Krajobrazowy i Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu.
Historia Dla utworzenia Zielonego Pierścienia Warszawy zasłużył się Witold Plapis, architekt i naukowiec, działacz Biura Odbudowy Stolicy. Był on inicjatorem zalesiania terenów pod Warszawą w latach 50. XX wieku. Temat „zielonych pierścieni” pojawił się podczas debaty nad utworzeniem obszarów metropolitalnych, gdzie na początku XXI wieku powstało kilka koncepcji utworzenia ZP dookoła stolicy (Wyrzykowska, 2019). Następnie temat ponownie był dyskutowany przy okazji uchwalenia Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 (KPZK 2030) w 2011 roku. Dokument ten spowodował konieczność aktualizacji planów zagospodarowania przestrzennego wszystkich województw, wprowadzając do nich właśnie koncepcję zielonych pierścieni.