Innymi słowy, używając ówczesnych pojęć, sprzedawano towary w ramach tzw. pierwszego obszaru płatniczego na zasadach obowiązujących przy eksporcie do tzw. drugiego obszaru płatniczego, co pozwalało ograniczać nieustanny deficyt walut wymienialnych w budżetach krajów bloku wschodniego.
W celu obsługi eksportu wewnętrznego po II wojnie światowej we wszystkich krajach tzw. realnego socjalizmu (w tym także w ZSRR) utworzono sieci sklepów walutowych. W ZSRR taka sieć pod nazwą Torgsin działała już w latach 1931–1936.
W pierwszym okresie PRL eksportem wewnętrznym zajmował się Bank Pekao SA, a od 1972 państwowe przedsiębiorstwa Pewex, Baltona – sprzedawały one towary zarówno pochodzenia zagranicznego, jak i krajowego, a do obrotu dopuszczono zarówno zagraniczne środki płatnicze, jak i ich namiastkę – bony towarowe. W końcu lat 80. ub. stulecia działalność taką prowadziły także inne przedsiębiorstwa, jak Igloopol w Dębicy (sklep Igloopex) czy też Przedsiębiorstwo Zaopatrzenia Górniczego z Katowic (sklepy Carbon). Eksport wewnętrzny stymulowany był przez obowiązujące w różnych okresach w krajach bloku wschodniego zakazy posiadania walut wymienialnych przez osoby prywatne, które zmuszały osoby otrzymujące środki z zagranicy do zakupu za nie towarów w ramach państwowych sieci sprzedaży.