Średniowiecze Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1282 roku, znajdowała się ona wówczas w posiadaniu klasztoru w Kołbaczu. Około 1300 roku wieś przeszła na własność rodu Święców, a po ich wymarciu kolejno do rodów: Tesscn, Puttkamer. Później Ewald von Puttkamer z Łosina sprzedał posiadłość Zitzewitzom. W 1310 roku we wsi znajdował się już kościół.
Nowożytność W XVII wieku wieś zaczęła dynamicznie się rozwijać, szczególnie z początkiem panowania Fryderyka III. Rejestr podatkowy z 1628 roku wykazuje, że dziedzicem był Hector zu Kantze, który posiadał na 260 hektarów - 6 zagrodników, 1 młyn, 1 karczmę, 1 pasterza i 1 parobka. Do 1683 roku majątek był własnością rodu Zitzewitz, posiadającego w Łupawie XVI-wieczny zamek zwany Canitz, zniszczony w czasie wojny trzydziestoletniej przez wojska szwedzkie. W 1683 roku dobra nabył Generalny Komisarz Wojenny Joachim Ernest von Grumbkow, który na ruinach starego zamku wzniósł pałac. Po śmierci poprzedniego właściciela w 1690 roku wieś odziedziczył najmłodszy z jego czterech synów - Filip Otto. W 1752 roku Filip umiera, a ostatnim właścicielem majątku z rodu Grumbkow zostaje jego jedyny syn - Filip Wilhelm. Ostatnie kaszubskie kazanie wygłoszono w 1778 roku. Główną spadkobierczynią wsi była wtedy córka Filipa, zamężna z Podewilsem.