Galijamb (łac. galliambus), czyli inaczej tetrametr joński katalektyczny – iloczasowa miara wierszowa wywodząca się z Grecji, a stosowana w starożytnej Grecji i Rzymie do kompozycji utworów o tematyce mitologicznej związanej z kultem Cybele oraz mitem o Attisie.
Jedynym - ale za to całkiem długim, bo liczącym 93 wersy - starożytnym wierszem napisanym w tym metrum, jaki zachował się w całości do naszych czasów, jest "Attis" (utwór nr 63) Katullusa.
Z poetów rzymskich galijambem posługiwał się poza tym Marek Terencjusz Warron oraz Mecenas - z ich twórczości przetrwały fragmenty składające się z oderwanych wersów. Podobnie z greckich galijambów ostały się dwa anonimowe fragmenty liczące razem trzy wersy.
Struktura metryczna Teoria Galijamb, podobnie jak heksametr daktyliczny, jest wierszem izochronicznym. Pojedynczy wers składa się z czterech joników a minore, przy czym w ostatniej stopie zachodzi kataleksa, tj. brakuje jej czwartej sylaby. Ostatnia sylaba wersu jest obojętna co do długości, gdy jest krótka, uzupełnia ją pauza o długości 1 mory. Stąd całkowita długość galijambu wynosi 22 mory.
Diereza dzieli wers po drugiej stopie, a w obu powstałych w ten sposób członach obowiązkowa jest anaklaza.