Jan Stefani (ur. 1746 w Pradze, zm. 23 lutego 1829 w Warszawie) – czeski kompozytor i skrzypek działający w Polsce, dyrygent Opery Narodowej, wolnomularz.
Muzyk kształcił się u benedyktynów w Pradze. Po ukończeniu nauki został kapelmistrzem orkiestry pułkowej hrabiego Kinskiego. Zainteresowany karierą w Rzeczypospolitej, przybył w lutym 1779 na dwór króla Stanisława Augusta. Został zatrudniony na stanowisko koncertmistrza Teatru Narodowego w Warszawie w roku 1781. Wiadomo, że był pierwszym skrzypkiem na pewno do 1787, a prawdopodobnie do 1795, kiedy to rozwiązano zespół. Do orkiestry teatralnej wrócił w roli pierwszego skrzypka w 1799 (do 1818). Aż do śmierci pełnił równolegle, z przerwami, funkcję kapelmistrza katedry św. Jana w Warszawie.
Po przybyciu do Warszawy nawiązał szybko współpracę z innymi kompozytorami (również zagranicznymi) i aktorami, w tym z naczelnym animatorem Teatru Narodowego – Wojciechem Bogusławskim. Tak jak Maciej Kamieński i inni kompozytorzy, zainteresował się muzyką ludową. By jej słuchać, organizował wycieczki poza Warszawę. Stefani był kompozytorem pod silnym wpływem Mozarta i opèra comique. Istniała moda na melodie proste i przyjemne. Interesujące jest więc dla badaczy muzyki tego okresu przetwarzanie muzyki ludowej poprzez wykorzystywanie jej w muzyce poważnej.