thumb|Ceramiczne unguentarium palestyńskie z czasów Jezusa thumb|Rzymskie szklane unguentarium (lacrimatorium) z II–III wieku Unguentarium (łac. lm unguentarii; także balsamarium, lacrimatorium) – niewielkie naczynie szklane lub ceramiczne, służące w starożytności do przechowywania płynnych wonności i oleistych pachnideł toaletowych. Zazwyczaj miało kształt flaszeczki lub amforki; wykonywano je też w innych, niekiedy bardzo szczególnych formach.
Nazewnictwo Określenie to pochodzi od łac. unguen (unguentum)Tłuszcz, maść, olejek; natomiast termin unguentaria oznaczał u Rzymian sprzedaż pachnideł, perfumerię (Słownik łacińsko-polski (red. Marian Plezia). Warszawa: PWN, 1979, t. V, s. 491). względnie od balsamum – substancji używanych podczas ceremonii pogrzebowych. Szklane unguentaria z epoki rzymskiej długo nosiły błędną nazwę lacrimatoriów (od lacrima – łza): sądzono bowiem, że służyły do zbierania łez żałobników – być może w błędnym zrozumieniu biblijnego zwrotuPrzechowałeś łzy moje w swoim bukłaku (Ps 56,9). Prawdziwą funkcję tych naczynek wyjaśnił w XVIII wieku hr. de Caylus, lecz termin ten stosowano często jeszcze w XIX stuleciu. Używa go np. Józef Korzeniowski w powieści Spekulant (1845): Marszałek obejrzał łzawnik starożytny i objaśnił jego użycie (Kraków 1976, s. 234)..