Berlin, symfonia wielkiego miasta (niem. Berlin: Die Sinfonie der Großstadt) – niemiecki eksperymentalny, niemy film dokumentalny z 1927 w reżyserii Waltera Ruttmanna.
Film ukazuje jeden dzień z życia stolicy Niemiec, Berlina. Jest zaliczany do gatunku określanego jako symfonia miejska.
Tło Stolica Niemiec w latach dwudziestych XX wieku przeżywała gwałtowny rozkwit przemysłowy i kulturalny. Reżyser zamierzał stworzyć swój film jako dokumentalne dzieło sztuki, mające przedstawiać Berlin jako żywy organizm. Obraz Ruttmanna miał zobrazować ten moment historyczny, dając wgląd w warunki życia mieszkańców, ich pracy i wypoczynku.
Pomysłodawcą filmu był Carl Mayer, scenarzysta licznych dzieł kina niemego i niemieckiego ekspresjonizmu filmowego, w tym jednego z najważniejszych dokonań gatunku: Gabinetu doktora Caligari z 1920 (reż. Robert Wiene). Według Małgorzaty Hendrykowskiej Mayer był "znużony ograniczeniami i sztucznością ekspresjonistycznego atelier. W pewnym momencie stracił zainteresowanie dla fikcji i chciał, by jego filmy wynikały z rzeczywistości". "W roku 1925 stojąc w niesłychanie ruchliwym miejscu koło Ufa-Palast am Zoo powziął pomysł Symfonii wielkiego miasta. Ta melodia obrazów natchnęła go do napisania scenariusza".