thumb|195px|left|Grenadier, muszkieter, oficer i podoficer armii rosyjskiej thumb|right|290px|Plan bitwy thumb|right|290px|Rekonstrukcja bitwy w 2009 r. Bitwa pod Kunowicami (niem. Schlacht bei Kunersdorf w obecnym powiecie słubickim (województwo lubuskie)) – starcie zbrojne, które miało miejsce 12 sierpnia 1759 r. pod Kunowicami podczas III wojny śląskiej (wojny siedmioletniej), pomiędzy wojskami króla Prus Fryderyka II (48 000 żołnierzy i ok. 200 dział) a siłami sprzymierzonych wojsk austriacko-rosyjskich (41 000 żołnierzy rosyjskich i 18 500 austriackich oraz 248 dział) pod wodzą feldmarszałka Piotra Sałtykowa.
Geneza Zajęcie przez wojska rosyjskie 31 lipca Frankfurtu nad Odrą stworzyło groźbę dla Berlina. 10–11 sierpnia armia pruska przeprawiła się przez Odrę na północ od Frankfurtu w celu uderzenia w tyły armii rosyjskiej, która zajmowała pozycje na wzgórzach. 12 sierpnia dowodzący armią pruską usiłowali obejść umocnione na wzgórzach na północ i zachód od Kunowic pozycje sprzymierzonych i atakować lewe skrzydło w celu zajęcia Krowiego Jaru (niem. Mulberg). Armia pruska uderzyła także w centrum ugrupowania, jednak ten atak został odparty. Doprowadziło to wojska pruskie do ustawienia w pozycji na północ i wschód od linii zajmowanych przez sprzymierzonych.