Henryk II de Bourbon-Condé, fr. Henri II de Bourbon (ur. 1 września 1588 w Saint-Jean-d’Angély, zm. 26 grudnia 1646 w Paryżu) – książę de Condé, diuk d’Enghien, de Châteauroux, de Montmorency, d’Albret i de BellagardeDussieux 1872, s. 158., był pierwszym księciem krwi. Nazywano go "Książę Pan" (Monsieur le Prince).
Był jedynym synem Henryka I, księcia de Condé, i Charlotty de La Trémoille. Nie znał swoich rodziców, ponieważ jego ojciec zmarł niedługo po jego narodzinach, a jego matka została uwięziona, oskarżona o udział w spisku na życie swojego mężaSkrzypietz 2015, s. 280-281.. Edukacją Henryka II zajmował się król Francji – Henryk IV, krewny Kondeusza. Do czasu urodzenia Ludwika XIII, Henryk II był pierwszy w kolejności do sukcesji po Henryku IV. Na emigracji w rozsiewał plotki o nieprawym pochodzeniu następcy tronuSkrzypietz 2015, s. 281.
W 1609 Kondeusz poślubił Karolinę Małgorzatę de Montmorency i miał z nią troje dzieci: Annę Genowefa (1619–1679), żonę Henryka (II) Orleańskiego, księcia de Loungueville, Ludwika II, księcia de Condé, zwanego Wielkim Kondeuszem (1621–1686), Armanda, księcia de Conti (1629–1666).