Francuski tekst został napisany przez Armanda Fouchera Mémoire de la Chanson. 1100 chansons du Moyen-Age à 1919, ed. Martin Penét (Omnibus: Paris, 2001), pp. 1221-22., wersja rosyjska znana jest jako „Poslednee tango” lub „Pod znoinym nebom Argentiny”. Don Barton Johnson: Ada’s “Last Tango” in Dance, Song and Film, Cycnos, vol. 24, nr 1 Dużo później, piosenkę miała w swoim repertuarze Ewa Demarczyk pod tytułem „Czerwonym Blaskiem Otoczona” (ze słowami Stanisława Ratolda).
W 1922 Stanislaw Ratold nagrał w Beka Grand Record polską wersję „Tango du reve” z muzyką Edouarda Malderena. Do 1925 roku tango w Polsce stało się równie popularne jak fokstrot czy walc. W Warszawie przedwojennej tańczono tango m.in. w założonej w 1931 roku Kawiarni Adria, występowała tam m.in. orkiestra Eduardo Bianco.
Kazimiera Niewiarowska i Antoni Luziński w Marietcie tańczyli tzw. tango na głowach, czyli na olbrzymiej tacy umieszczonej na głowach ośmiu statystówWitold Filler, Randez-vous z warszawską operetką, str. 245, 1961.