W pewnym sensie odnosi się to także do dzieci samego Watersa i jego kolegów po fachu, którzy – jak to wyraził w jednym z wywiadów – „opuszczają dom na długo, by wyruszyć w trasę ... i być może wracają martwi albo tylko bardziej martwi niż żywi”. W innym wywiadzie Roger wyjaśniał: „Wszyscy wznosimy mury by się bronić. Niektóre z nich mają pozytywny aspekt. Znacznie częściej, według mnie, są jednak negatywne. Bardzo głębokie odczuwanie straty rodzica, na sposób który kształtuje życie, jest uprawnione. Źle bywa wtedy, gdy ktoś odgradza się od bólu po takiej stracie”Bartek Koziczyński, Teraz Rock, nr 1 (83), styczeń 2010.
Wersja filmowa Na początku opartego na tym utworze fragmentu filmu widzimy matkę Pinka modlącą się w kościele po śmierci swego męża – sam chłopiec, jeszcze nieświadomy tego co się stało, bawi się samolocikiem. Następna sekwencja ukazuje go podczas zabawy w parku, gdy matka odchodzi na chwilę, by zrobić zakupy. Dostrzega tam mężczyznę, z którym próbuje nawiązać kontakt.