Wersja filmowa Po wydarzeniach opisanych w The Happiest Days of Our Lives Pink śni na jawie w trakcie lekcji. Wyobraża sobie grupę uczniów wmaszerowujących do wielkiej maszyny, z której wydostają się siedząc w ławkach i z maskami nałożonymi na twarze. Następnie pokazani są gdy maszerują w szeregu przez korytarze. Nauczyciel stoi w samym centrum, przybrany w togę, i wykrzykuje polecenia. Uczniowie kończą ostatecznie w małych prostokątnych przegrodach, śpiewając refren, który dociera do nadal wywrzaskującego komendy nauczyciela. Następuje szybki pokaz scen przedstawiających śpiewających uczniów i karconego Pinka. Pod koniec utworu dzieci maszerują w kierunku dużego, metalowego przedziału ładunkowego. Wpadają tam jedno po drugim. Wypadając są przedstawieni jako całkowicie rozprasowana, płaska, podobna do mięsa substancja, co symbolizuje ich „przystosowanie do społeczeństwa”. Podczas finałowej solówki gitarowej uczniowie wyrywają się z tego systemu, chwytają za siekierki przeciwpożarowe i rozwalają krzesła i ławki. Niektórzy burzą młotami mury. W końcowej scenie szkoła stoi już w ogniu, a wielkie ognisko płonie na podwórku.