Geny postulował, że przy interpretacji prawa należy obok prawa stanowionego (ustawy) uwzględnić trzy inne źródła:
1) zwyczaje,
2) autorytet – ugruntowany przez orzecznictwo sądowe i uniwersyteckie nauczanie prawa,
3) nieskrępowane dociekania sędziego.
Określenie szkoły wolnego prawa lub szkoły wolnego orzecznictwa (Freirechtslehre lub Freirechtsbewegung) używa się najczęściej w odniesieniu do poglądów niemieckich filozofów: H. Kantorowicza, E. Fuchsa oraz E. Ehrlicha. Broszura programowa H. Kantorowicza pt. „Der Kampf um die Rechtswissenschaft”, wydana w 1906 r. przedstawiała założenia programowe. Autorzy uznawali socjologicznie zorientowaną naukę prawa. Odrzucali filozofię metafizyczną. Odrzucali pozytywistyczną jedność ustawy i prawa. Prawem społeczeństwa są reguły tworzące się spontanicznie i funkcjonujące w świadomości społecznej jako „żywe prawo”. Głosili, iż sędzia powinien posiadać wolność i autonomię. Obok norm o charakterze ustawowym istnieją także normy „prawa sędziowskiego” (precedensowe orzeczenia), normy moralne i normy prawa zwyczajowegoZirk-Sadowski, M. (2011). Wprowadzenie do filozofii prawa, Warszawa: Wolters Kluwer, s.