Wypełniały w ten sposób lukę między niemieckimi torpedowcami starszych typów a wielkimi niszczycielami, jaka powstała po rezygnacji z budowy średnich niszczycieli typu 1938B (miały być one uzbrojone w 4 działa 127 mm).
10 listopada 1939 zamówiono pierwsze 9 okrętów typu 1939 w stoczni Schichau w Elblągu (ówczesny niem. Elbing), znanej z budowy torpedowców. Otrzymały one numery T22 – T30, w miejsce zamówionych wcześniej i nie rozpoczętych torpedowców typu 1937. 20 stycznia 1941 zamówiono w stoczni Schichau dalsze 6 okrętów T31 – T36. Pierwsze 4 zbudowano w 1942, dalsze 5 w 1943 i ostatnie 6 w 1944. Od miejsca budowy, określane były w źródłach alianckich typem „Elbing”.
Początkowo planowano budowę dużej serii torpedowców tego typu, lecz jeszcze w październiku 1939 zrezygnowano z budowy nie rozpoczętych okrętów T37 – T60. Opracowano następnie ulepszony typ „torpedowca floty” 1941 i w latach 1942–1944 zamówiono okręty tego typu o numerach T37 – T51, lecz z powodu utrudnień wojennych i deficytów materiałów, tylko 4 pierwsze wodowano w 1944 (T37 – T40), ale nie ukończono ich przed zakończeniem wojny.