Akt trzeci zbudowany jest na poetyce zupełnej niejednoznaczności i improwizacji. Można go porównać z Wielką improwizacją z III części Dziadów (1832) Adama Mickiewicza (Ku mnie! Ku mnie! Wzywam Was! przypomina Kocham was, me dzieci wieszcze!).

W całym dziele można dostrzec nawiązania do Nie-boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego poprzez ciągłą rewolucję i agresywne zachowanie tłumu. Jest kilka zaczerpniętych z Nie-boskiej fraz, np. Ku mnie!, a także paralelne szaleństwo Roksany do szaleństwa żony w sztuce Krasińskiego. Szał, ekspresja, rozpacz króla tracącego Roksanę, wybuchająca nagle potęga Pasterza, narastający ruch, chaos muzyki przechodzący przez różne rytmy i tempa do monumentalnej kulminacji ostatecznie przechodzi w taniec bachiczny, rytualny i szalony (w improwizacyjnym szale greckim) zarazem. Muzyka milknie, a Król śpiewa hymn na cześć Słońca. Ostatecznie pojedynek Dionizosa z Apollinem nie jest rozstrzygnięty, obie postacie się przenikają, bóg nigdy nie wygrywa nad bogiem.

Role