Pierwsza dama dbała także by na przyjęciach nie podawano trunków jej mężowi, pilnując w ten sposób jego skłonności do alkoholu.
Ponieważ była zwolenniczką praw kobiet, nie zabierała głosu w momencie kiedy kontrkandydatką jej męża w 1872 była Victoria Woodhull – pierwsza kobieta aspirująca do prezydentury. Oprócz wspierania Granta, ingerowała w sposób zatrudnienia w administracji centralnej. Zabiegała także aby jej mąż ubiegał się o trzecią kadencję prezydencką, jednak on nie zamierzał przystać na te prośby.
Po opuszczeniu Białego Domu, Grantowie udali się w niemal dwuipółletnią podróż dookoła świata. W 1880 roku nazwisko Granta ponownie pojawiło się wśród potencjalnych kandydatów na prezydenta z ramienia Partii Republikańskiej. Julia nalegała aby wyraził zgodę na kandydowanie, jednak były prezydent odmówił. Oboje osiedli w Nowym Jorku. Po śmierci Granta 23 lipca 1885, była pierwsza dama doznała szoku, który uniemożliwił jej wzięcie udziału w uroczystościach pogrzebowych.