Definicja tego terminu była jednak dość mglista. Ta doktryna teologiczna została początkowo przyjęta przez kościoły w Egipcie, Syrii i Armenii; nie została również potępiona przez biskupa Rzymu Honoriusza I.
Od "Dziewięciu rozdziałów" w 633 roku do "Ethkhesis" w roku 638 Jednak unia z frakcją Teodozjan, najważniejszego stronnictwa egipskich monofizytów, przypieczętowana dokumentem w postaci tzw. "Dziewięciu rozdziałów", promulgowanym na synodzie w Aleksandrii 3 czerwca 633, autorstwa Cyrusa, nie trwała długo. Narzucana siłą szybko wywołała opozycję wśród duchowieństwa Syrii i Egiptu. Na jej czele stanął mnich Sofroniusz, od 634 roku patriarcha Jerozolimy. Sofroniusz stwierdził, że "Dziewięć rozdziałów" ma charakter wyłącznie monofizycki i poinformował o swoich zastrzeżeniach Sergiusza, patriarchę Konstantynopola. W odpowiedzi Sergiusz ogłosił Psephos, w którym zakazywał podejmowania jakichkolwiek rozważań na temat natury działania Chrystusa.