113..
W wyniku reformy walutowej z 1577 przeprowadzonej za rządów Henryka Walezego i będącej europejskim przykładem zerwania z tradycyjnym wzorcem pieniądza karolińskiego i z jego stopą menniczą, écu (równy odtąd wartości 3 grzywien) stał się we Francji podstawą nowego systemu monetarnego, w którym pozostałe monety, srebrne i miedziane (po raz pierwszy oficjalnie wprowadzone), stały jego frakcjamiA. Mikołajczyk: Monety stare i nowe. Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 1988, s. 20..
W XVII i XVIII wieku była to już tylko duża moneta srebrna, emitowana pierwszy raz za Ludwika XIII w 1641 i będąca francuskim odpowiednikiem talara. Dla odróżnienia nazywano ją écu blanc lub écu d'argent. Srebrny écu równy był początkowo 3 liwrom bądź 60 solom; w XVIII wieku – już 6 liwrom. Wypuszczano go aż do 1795, ale w obiegu znajdował się do 1834 rokuH. Kahnt: Das grosse Münzlexikon von A bis Z, dz. cyt., s. 113-115..
Przypisy
Bibliografia Helmut Kahnt: Das grosse Münzlexikon von A bis Z. Regenstauf: H. Gietl Verlag/Battenberg Verlag, 2005,
Kategoria:Francuskie monety Kategoria:Europejskie monety średniowieczne Kategoria:Złote monety Kategoria:Srebrne monety