Armand de Bourbon-Conti, fr. Armand de Bourbon, prince de Conti (ur. 11 października 1629, zm. 21 lutego 1666) – książę de Conti, drugi syn Henryka II i młodszy brat Ludwika II, książąt de Condé.
Tytuł księcia Conti został specjalnie dla niego przywrócony w 1629. Armand był początkowo przeznaczony do kariery duchownej i studiował teologię na uniwersytecie w Bourges, ale mimo że otrzymał kilka beneficjów, nie interesował się nimi. Odegrał poważną rolę w czasie Frondy, w 1648 został dowódcą armii frondystów. W 1650 razem z bratem został uwięziony w więzieniu Vincennes. Będąc człowiekiem tajemniczym i pełnym dziwnych pomysłów, Armand w więzieniu zwariował. Żywił bynajmniej niebraterską miłość do swojej siostry – Anny, księżnej de Longueville i wymyślał różne triki, żeby ona go zauważyła. Próbował alchemii i zażywał leki, w końcu przydzielono mu lekarzy, a ci mogli przemycać listy od Armanda i do Armanda. To przyśpieszyło jego uwolnienie. został bowiem uwolniony, kiedy kardynał Mazarin udał się na wygnanie.