Złote czasy Biecza Szczególną opieką otoczył miasto Kazimierz Wielki. W 1361 nadał mu pozwolenie na budowę postrzygalni, wagi i kramów solnych, które były poważnymi źródłami dochodów. Kolejnym przywilejem było zwolnienie Biecza od opłat handlowych. Dodatkowo król zezwolił na urządzanie dorocznych tygodniowych jarmarków, ustanowionych na św. Piotra i św. PawłaG. Ślawska, Związki z Bieczem Królowej Jadwigi, Biecz 1997, s. 9.. Miasto uzyskało też zaplecze gospodarcze w postaci dochodów z okolicznych wiosek.
Czasy Jagiellonów są okresem dalszego rozkwitu miasta. Nadanie licznych przywilejów oraz dogodne położenie korzystnie wpływały na jego szybki rozwój. Kazimierz Jagiellończyk zezwolił zbudować blech i wodociągi miejskie. Przywileje następnych panujących m.in. zwalniały mieszkańców od płacenia ceł na ważniejszych komorach celnych. Ważne było też wprowadzenie tzw. przymusu drożnego – obowiązku przejeżdżania przez Biecz kupców z towarami. Obowiązek ten wprowadził Ludwik Węgierski w 1372 na trasie na Ruś Halicką.
Wraz z rozwojem gospodarczym wzrastała także liczba mieszkańców. Już pod koniec XIV w.