Impedancja falowa – wielkość opisująca właściwości ośrodka lub układu przenoszącego falę niestojącą, będąca miarą oporu, jaki ośrodek ten stawia drganiom podczas jej rozchodzenia się.
Impedancja linii elektrycznej thumb|Schemat pokazujący elementarny fragment linii transmisyjnej Impedancja falowa linii elektrycznej jest definiowana jako stosunek napięcia przemiennego na wejściu linii, do natężenia prądu jakie to napięcie wywołuje w linii, przy założeniu, że w linii nie występują odbicia fali. Impedancję definiuje się dla każdego ośrodka, w którym przenoszone są fale elektromagnetyczne.
Jednostką impedancji falowej, podobnie jak impedancji w obwodach elektrycznych, jest om.
Z modelu linii transmisyjnej i zastosowanych do niej równań telegrafistów wynika, że impedancja charakterystyczna linii transmisyjnej wynosi:
gdzie: – rezystancja jednostki długości linii – indukcyjność jednostki długości linii – konduktancja jednostki długości linii – pojemność jednostki długości – jednostka urojona – pulsacja.
Dla linii o małych stratach i można pominąć – wówczas impedancja falowa jest równa:
Impedancja falowa ośrodków dielektrycznych dla fali elektromagnetycznej, w tym i dla światła, jest równa:
Impedancja falowa próżni jest równa: