masa ciała 46–80 g. Ogon mierzy około 87 mm długości. Długość czaszki wynosi 45–47 mm, w tym 21–23 przypada na dziób.
W upierzeniu dymorfizm płciowy nie występuje. Droździki są nieco mniejsze od śpiewaków (Turdus philomelos). Do charakterystycznych cech tych drozdów należą śmietankowobiała brew i wąsy, czerwonawe boki i spody skrzydeł, brązowy wierzch ciała i białawy spód z ciemnobrązowym kreskowaniem. Pierzenie trwa od połowy czerwca do połowy września.
Ekologia i zachowanie Droździki gniazdują w lasach iglastych strefy borealnej, w Polsce na skrajach podmokłych łęgów i olsów. Podczas przelotów pojawiają się na łąkach i skrajach lasów, nierzadko w towarzystwie szpaków (Sturnus vulgaris) lub kwiczołów (Turdus pilaris). Zjada owady, dżdżownice, drobne ślimaki i inne drobne bezkręgowce, a jesienią i zimą także nasiona i jagody.
mały|lewo|240px|Śpiew droździka W czasie nocnych przelotów lub przy odlocie wydaje przeciągłe okrzyki. Jest to przenikliwe cij, podczas gdy odgłosy drozdów śpiewaków to wysokie, krótkie cip. Świergocąca melodia zawiera liczne powtórzenia i krótkie, opadające frazy.