Tuż przed Bożym Narodzeniem udał się do Paryża, gdzie ksiądz de Bérulle zalecił mu powrót do rodziny de Gondich. 31 stycznia 1618 roku oficjalnie zrezygnował z probostwa w Châtillon. W latach 1618–1625 prowadził intensywną ewangelizację w 30–40 miejscowościach należących do rodu Gondich i wszędzie zakładał zgromadzenia podobne do tego w Châtillon. W 1618 roku zaczął także odwiedzać więźniów skazanych na galery, a rok później, za zgodą króla, został oficjalnie kapelanem galer. Spotkał się także z Franciszkiem Salezym i Joanną de Chantal, którzy namówili go by został superiorem zakonu wizytek.
Państwo de Gondi zaczęli się zastanawiać nad możliwością zorganizowania zgromadzenia zakonnego do głoszenia misji we wsiach i zwrócili się o pomoc do brata hrabiego, arcybiskupa Paryża, Jean-François de Gondiego. Biskup przekazał kolegium Bons-Enfants na siedzibę przyszłego zgromadzenia, którego 1 marca 1624 roku Wincenty został przełożonym. Hrabina de Gondi zmarła w 1625 roku, a jej mąż wkrótce potem wstąpił do zakonu oratorian. Zgromadzenie Misji zostało oficjalnie zatwierdzone przez arcybiskupa Paryża 24 kwietnia 1626 roku. Po kilku latach Wincenty wprowadził zwyczaj składania czasowych, odnawianych ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.