Lew Zacharowicz Mechlis (; ur. w Odessie, zm. 13 lutego 1953 w Moskwie) – radziecki wojskowy, działacz partyjny i państwowy oraz polityk narodowości żydowskiej, generał pułkownik (zdegradowany ze stopnia komisarza armijnego I rangi), (1946–1950), wcześniej naczelnik (1941–1942 i 1937–1940, w latach 1937–1940 jako Zarządu Politycznego, w latach 1940–1941 jako Głównego Zarządu Propagandy Politycznej), wiceprzewodniczący Rady Komisarzy Ludowych ZSRR (1940–1944), (1940–1941) i redaktor naczelny „Prawdy” (1930–1937). Członek Komitetu Centralnego WKP(b) (1937–1952) i deputowany do Rady Najwyższej ZSRR I i II kadencji.

Życiorys Urodził się w żydowskiej rodzinie urzędnika. Pracował jako nauczyciel. W latach 1907–1910 członek lewicowej partii syjonistycznej Poalej SyjonS. Żerko, Biograficzny leksykon II wojny światowej, Poznań 2013, s. 265.. W czasie wojny domowej w Rosji wykonywał zadania partii bolszewickiej w Armii Czerwonej. W latach 1920–1921 na Krymie pomagał Rozalii Ziemlaczce mordować carskich oficerów, którzy oddali się do niewoli.

W latach 1921–1926 pracował na stanowiskach partyjnych i w radach.