Chroniony metal nie koroduje dzięki korozji protektora.
Materiały i urządzenia Anody galwaniczne muszą się charakteryzować wystarczająco niskim potencjałem i brakiem tendencji do polaryzacji (małe zmiany potencjału w czasie pracy, np. wskutek osadzania się tlenków). Stosuje się np. anody magnezowe, cynkowe, aluminiowe. Do czystych metali są wprowadzane dodatki stopowe, zmniejszające skłonność do pasywacji i szybkość korozji własnej oraz zwiększające równomierność roztwarzania. Do magnezu dodawany jest np. mangan, co obniża potencjał elektrody. Protektory: magnezowe (powszechnie stosowane w gruncie) zawierają dodatki 5–7% Al, 2–4% Zn, min. 0,15% Mn; mają niski potencjał, lecz ich sprawność jest niewielka (ok. 55%) cynkowe (najczęściej stosowane w wodzie morskiej), to czysty 99,99% lub stop zawierający<0,1–0,15% Hg, 0,12–0,15% Al, 0,05–0,1% Cd; są tańsze od magnezowych, należą do grupy protektorów niskopotencjałowych o wysokiej skuteczności (90%) aluminiowe, są stosowane tylko w postaci stopów ze Zn (do 6%), Sn (0,1–1%) oraz In, Hg, Sn;